حشر انسانها در موقف محشر، از مسلمات ادیان الهی بوده و بهصورتهای مختلف در منابع و معارف مأثور دینی وارد شده است. تبیین عقلی این دسته مسایل، مورد تأکید بسیاری از اندیشمندان اسلامی بوده است. در این میان، نظام فلسفی صدرا با مبانی و اصول ویژه، ظرفیت تبیین این سنخ از مسایل را بهصورت دقیق دارد. این جستار این مسأله را از منظر صدرا و با روش توصیفی-تحلیلی مورد بررسی قرار داده است. براساس اصول حکمت صدرایی -از جمله حرکت جوهری نفس انسانی، نوع متوسط بودن انسان و نیز قاعده اتحاد علم، عالم و معلوم و اتحاد عامل با عمل-، هر فرد انسانی برحسب علم و عملی که در نشئه طبیعت انجام میدهد صاحب ملکات و هیئتهای راسخهی در نفس میشوند که صدرا با الهام از قرآن کریم با عبارت «شاکله» بدان اشاره میکند. شاکلهی هر فرد صورت ملکوتی وی را تعیین میکند و فرد در محشر به همان صورت و بهصورت نوع منحصر بهفرد و متفاوت از افراد دیگر محشور میشود.