«برهان صدیقین» یکی از مهمترین برهانهای اثبات وجود خداوند در فلسفه اسلامی است. شیوهی استدلال در این برهان، به گونهای است که چیزی جز هستی، حد وسط قرار نمیگیرد. این برهان اولین بار توسط ابنسینا مطرح شد و فیلسوفان پس از او، با ارائه تقریرهای متفاوت، به تدریج آن را کامل کردند. آخرین تقریر آن در دوره معاصر به وسیله علّامه طباطبایی، ارائه گردیده که مدعی است کمترین مئونه فلسفی و بیشترین درجه اتقان را دارد. در تقریر ایشان «واقعیت» جایگزین «هستی» شده و ادعا دارد که با پذیرش اصل واقعیت، وجود واجبالوجود اثبات میگردد. مقالهی پیشرو با بهکارگیری روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی و ارزیابی این تقریر پرداخته و سعی میکند میزان اتقان فلسفی این تقریر را نشان دهد. نتیجهی این تحقیق حاکی از آن است که تقریر ایشان، نه تنها نسبت به تقریرهای پیشین، اتقان فلسفی لازم را ندارد که ای بسا نسبت به برخی از تقریرهای قبلی واجد اتقان کمتری نیز میباشد.